Uzun süreli bir ilişkinin ardından Dojin, hiçbir uyarıda bulunmaksızın aniden Jihun’dan ayrılır. Birlikte geçirdikleri yaşama dair anılarla çevrili olan Jihun, sonraki bir yılını hayatına devam etmeye çalışarak geçirir. Nihayetinde yalnızlık, onu bir arkadaşlık uygulaması indirmeye iter. Bir yabancıyla yapılan sıradan sohbetler olarak başlayan bu süreç, zamanla bir teselli kaynağına dönüşür. Aralarındaki bağın güçlenmesiyle cesaretlenen Jihun, sonunda yüz yüze görüşmeyi kabul eder. Ancak kapıyı açtığında karşısında duran kişi, Dojin’den başkası değildir.